Γράφει ο Αναστάσιος Ι. Τριπολίτης, Ιατρός και φίλος της Εκκλησίας
Σίγουρα με το σημερινό άρθρο μου θα αυξήσω το ποσοστό των ανθρώπων που με αντιπαθούν έναντι αυτών που με συμπαθούν, αλλά αυτό δεν με ενοχλεί διότι δεν είμαι πολιτικό πρόσωπο και δεν φοβάμαι
μήπως… χάσω στις εκλογές!… Έτσι, ζητώντας εκ των προτέρων συγνώμη αν με αυτά τα οποία γράφω θίγω κάποιους, προχωρώ στο κείμενό μου.
Από τα παιδικά μου χρόνια συνηθίζω και πηγαίνω τις Κυριακές στην εκκλησία της (εκάστοτε) περιοχής που μένω. Έτσι, τα πρώτα χρόνια εκκλησιαζόμουν στον Αγ. Νικόλαο (Βροντάδος, Χίος), αργότερα στον Αγ. Θωμά (δίπλα στο «Λαϊκό» Νοσοκομείο, Γουδί), μετά στην Αγγλία (Λονδίνο), στην Αμερική (Σηάτλ), και τα τελευταία χρόνια στον Αγ. Αθανάσιο Πολυδρόσου Αττικής (Μαρούσι). Όλες οι εκκλησίες είχαν τα
καλά τους και τα κακά τους (τα πλεονεκτήματά και τα μειονεκτήματά τους). Με τις λέξεις «καλά» και «κακά» δεν εννοώ τις αγιογραφίες και τη διακόσμηση (μόνο), αλλά κυρίως εννοώ το «πλήρωμα» της εκκλησίας, δηλαδή το ιερατείο, τους ψάλτες, τους επιτρόπους, ακόμα και τους… καντηλανάφτες¹!…
Αφορμή για να γράψω το παρόν άρθρο μου, υπήρξε ένα βαρύ (επιστημονικό) άρθρο που κρατώ, γραμμένο στην εφημερίδα «ΕΣΤΙΑ» της 21/9/2026 από τον κ. Αλέξιο Παναγόπουλο, Καθηγητή και
Ακαδημαϊκό, στη σελ. 5 με τίτλο «Το εθνικό ερώτημα στην εκκοσμίκευση του ιερατείου», με το οποίο συμφωνώ απολύτως, προσθέτοντας ότι στις εκκλησίες δεν πάμε για να δούμε χρυσά άμφια και να θαυμάσομε (μόνο) τη βυζαντινή(;) μουσική, αλλά πηγαίνομε για να νιώσομε κατάνυξη, την οποία μας την μεταφέρουν (κυρίως) οι ιεροψάλτες και το ιερατείο, οι οποίοι ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να γνωρίζουν «πέντε» (έστω) γράμματα και να «κουμαντάρουν» τη φωνή τους!… Καλές είναι οι κορώνες, αλλά «μέτρον άριστον»!… Είναι ανυπόφορο να γίνεται… «διαγωνισμός» ικανοτήτων μεταξύ των ιερέων ή και των ιεροψαλτών (και… τανάπαλιν)!…
Ο αξιότιμος κ. Παναγόπουλος, συνεχίζοντας, διερωτάται κάτι που όλοι το σκεπτόμαστε αλλά δεν το εκφράζομε για πολλούς και διαφόρους λόγους: φόβο(!), ωχαδερφισμό, σεβασμό κλπ. κλπ.
«Μήπως τα βαρύτιμα αυτοκρατορικά ενδύματα, η βαρύτιμη μεταλλική ράβδος, η πολυτελής μήτρα κλπ. επισκιάζουν την πνευματική και ποιμαντική διακονία; Τι αισθάνεται ο φτωχός, τι αισθάνεται ο άνεργος,
τι αισθάνεται η απλή ελληνική οικογένεια που δυσκολεύεται να ανταποκριθεί στις ανάγκες της;»
Συνεχίζοντας την αντιγραφή (ελπίζω χωρίς… επακόλουθα)² γράφω μια ακόμα παράγραφο αυτολεξεί:
«Το εθνικό συμφέρον δεν ταυτίζεται με την εκάστοτε κρατική εξουσία. Είναι η διαφύλαξη της κοινωνίας, της δημοκρατικής και συνταγματικής τάξης, της ιστορικής μνήμης και της πνευματικής κληρονομιάς του τόπου. Και εδώ υπάρχει ένα θεμελιώδες θεσμικό όριο:
Κανένας άνθρωπος και κανένας θεσμός δεν βρίσκεται πάνω από το Σύνταγμα, τον νόμο και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Για την Εκκλησία, παράλληλα, υπάρχει η εσωτερική της τάξη: το Ευαγγέλιο, η Ιερά Παράδοση και το Πηδάλιο, οι Ιεροί Κανόνες. Οι Ιεροί Κανόνες δεν δημιουργήθηκαν για να προσδίδουν κοσμικό κύρος σε ανθρώπους, αλλά για να προστατεύουν την εκκλησιαστική ζωή από τη φιλαρχία, την κατάχρηση εξουσίας, την διαφάνεια και την απομάκρυνση από το βιοηθικό φρόνημα της διακονίας. Επομένως, η τιμή προς το εκκλησιαστικό αξίωμα δεν μπορεί να μετατραπεί σε προσωπική εξουσιολατρία ή ιερατική εξουσιοκρατία.»
Ο κ. Παναγόπουλος σημειώνει ότι «σήμερα ο λαός ζητά λιγότερη επίδειξη και περισσότερη διακονία»… Και καταλήγει ότι «κανένας επίγειος θρόνος δεν είναι αιώνιος! Αιώνιος είναι μόνο ο Θρόνος του Θεού!»
Καλόν είναι οι κρατικοί λειτουργοί, είτε είναι κληρικοί, είτε λαϊκοί, να μην ανήκουν ούτε σε εταιρείες, είτε φανερές είτε κρυφές, ούτε σε σωματεία! Όπως γράφει και ο κ. Παναγόπουλος, ο Ιωάννης
Καποδίστριας 36 ημέρες πριν τη δολοφονία του, με ειδικό διάταγμα, είχε απαγορεύσει στους κρατικούς λειτουργούς γενικώς να είναι εγγεγραμμένοι σε εταιρείες και σωματεία.
Αγαπητοί Αναγνώστες,
Νομίζω ότι ξέφυγα από το θέμα μας που είναι η κατάνυξη. Όμως, προσοχή-προσοχή, δεν είμαι συνταγματολόγος και δεν γνωρίζω πού σταματά η δημοκρατία και πού αρχίζει η ασυδοσία, αλλά –και
επαναλαμβάνω– προσοχή-προσοχή, «μέτρον άριστον»!…
Καλό Χειμώνα!…
Με εκτίμηση,
Αναστάσιος Ι.
Τριπολίτης
Ιατρός-Αγγειοχειρουργός
- Σοβαρολογώ: δεν είναι δυνατόν να είναι «μη σωστά ενδεδυμένοι και ενδεδυμένες» βέβαια!…
- Το κείμενο που υπάρχει εντός εισαγωγικών είναι ακριβής αντιγραφή εκ του κειμένου του κ.
Παναγόπουλου! Ελπίζω να μη διωχθώ!…
